Nienke houdt vast aan hoop

'Een hoop en een zegen tegelijk'

Terug van onze vakantie is er toch die stille hoop: zou ik heel misschien toch spontaan zwanger kunnen zijn? De artsen weten niet waarom het bij ons niet lukt, dus wie weet! Maar die hoop is ook eng.

Door: Nienke

Onze vakantie was er een uit duizenden: tijd voor elkaar en terug naar de basis. Alles hadden we op pauze gezet: geen inwendige echo’s, geen buik bont en blauw prikken of wekelijkse bezoeken aan het ziekenhuis. Vakantie, rust en ontspanning. Daar waren we allebei heel hard aan toe. Ik verraste mezelf zowaar: de angst dat ik niet zou kunnen ontspannen bleek onterecht. Mijn jarenlange depressie leek minder aanwezig tijdens onze vakantie en dat was voor ons beiden een hele verademing. Ik kon oprecht genieten en dat was heel lang geleden.

Hoop gevestigd op IUI
Inmiddels zijn we nu vier jaar actief met onze kinderwens bezig, waarvan 16 maanden in een IUI-traject. Vier pogingen waarvan twee in een miskraam eindigden. De laatste poging was loodzwaar: vier weken lang hoopvol prikken, maar er bleek geen schot in de zaak en dus werd alles afgebroken. Met elke poging groeit de hoop, met elke menstruatie groeit de angst. Je wordt in deze gekke wereld gezogen en er lijkt nergens een andere uitweg dan die felbegeerde hartslag op de echo. IVF is voor ons uitgesloten, daar voelen we ons niet goed bij en dus hebben we alle hoop gevestigd op IUI. Omdat ik twee keer zwanger ben geweest, is ons ziekenhuis van mening dat dit voor ons een goede methode is.

Vloek en zegen
Na onze vakantie komt de verjaardag van mijn man snel in zicht en ik hoop zo dat ik hem een positieve test cadeau kan doen. Maar een paar dagen ervoor spat mijn roze wolk uiteen: mijn lichaam geeft alle tekenen van een nieuwe menstruatie. Ik stort in, hoop vervliegt, mijn grootste angst is voor een paar uur werkelijkheid. Bang dat ik voor altijd kinderloos zal blijven. De uren verstrijken en langzaam ebt mijn paniekaanval weg. Ik weet inmiddels dat deze aanvallen tijdelijk zijn en dat de hoop altijd weer terugkeert. Een vloek en zegen tegelijk, want hoop is een gevaarlijk iets. Hoop kan zo snel omslaan in vrees. Het ene moment klamp je je nog vast aan elk sprankje hoop dat je nog hebt, het volgende moment ben je in zak en as, omdat alle hoop vervlogen lijkt. Die continue strijd zorgt voor een achtbaan aan emoties die uitputtend is. En alle hoop ten spijt: elke poging probeer ik mezelf met beide benen op de grond te houden, maar uiteindelijk nemen mijn emoties de overhand en beland ik toch weer in die bekende achtbaan.

Goedbedoelde adviezen

Een vriendin en tevens (‘oud’ lotgenoot) weet dat er weinig te zeggen valt over de app, behalve dat ze mijn boosheid, angst en verdriet begrijpt. Er zijn gewoon geen woorden die dit gevoel verzachten. Hoogstens een virtuele knuffel. Zij weet als geen ander hoe pijnlijk sommige opmerkingen kunnen zijn en ze vermijdt ze gelukkig. Zogenaamde ‘goedbedoelde’ adviezen kan ik wel dromen, maar ik weet me tot nog toe te beheersen en knik braaf ja en amen. ‘De nicht van de kapper van de buurman van mijn oma ging op vakantie en toen was het toch ineens spontaan raak!’ Of: ‘je moét ontspannen, dan lukt het heus wel.’ De eerste die op commando kan ontspannen moet ik overigens nog tegenkomen. Op goeie dagen is de wereld van mij, maar op dagen zoals deze bestaat ie alleen maar uit een steen. En daar lig ik dan onder. Te wachten totdat ik mezelf weer bij elkaar heb geraapt, vol goede moed om een nieuwe IUI-poging te beginnen. Want de hoop op onze wolk van een baby blijft.

3 Comments

  1. j. den houting op 10:52 am

    Lieve nienke,
    Waarom geen ivf? Wij zijn bijna 3 jaar bezig geweest met onze kinderwens..ik heb endometriose en ben er 3 x voor geopereerd. De iui had ook bij ons geen zin meer.. ik ken je machteloze gevoel als geen ander! Je bent waarschijnlijk net als ik toen, teleurgesteld in je lichaam en boos, gefrustreerd ed.
    Ik wilde eigenlijk ook geen ivf..maar als ik het achteraf bekijk. .was het lang zo zwaar niet als ik dacht. Ik had 1 afspraak met mijn vriend, als onze relatie er onder lijd stoppen we.dat is het niet waard. We zijn altijd blijven praten over alles en bij ivf poging 1 was het raak! Slechts 3 maanden na de laatste operatie. Nu 30 weken zwanger en voel me top op de normale zwangerschap klachten na. Ik mag nooit meer ongesteld worden en zal voor ons 2de kindje weer ivf doen, zonder twijfel! Het traject van ivf scheelt weinig van het iui hoor! Succes!

  2. Lieve Nienke,

    Ik herken je gevoelens. De hoop, frustratie, wanhoop, verdriet…
    Bij ons is ook nooit gevonden waarom het niet lukte. We zijn uiteindelijk 4 jaar bezig geweest, 7x IUI en 10 (!)x IVF. Die 10x zijn 2 “verse” IVF pogingen en 8x een cryo terugplaatsing. Toen was ik zwanger en kregen we een zoontje. Ik snap dat je zegt, voor ons geen IVF, maar ik heb gemerkt dat je je grenzen blijft verleggen. Ik heb een hele lange adem nodig gehad, maar uiteindelijk is het het allemaal waard geweest. Hoewel het natuurlijk wel ongelofelijk zwaar was!!!
    Ik wil je heel erg veel succes wensen en hoop dat alles uiteindelijk beloond wordt met een wondertje. Hou vol.

    Liefs,
    Sas

  3. Dank je wel voor jullie reactie en betrokkenheid. Ik merk en zie dat mijn blog veel wordt gedeeld en ook veel los maakt. Dat vind ik oprecht bijzonder, maar mijn/onze keuze hierin is persoonlijk.

1 Trackbacks & Pingbacks

  1. Nieuw leven -

Plaats een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*