Zwanger worden móet niet meer

'We leven allebei meer in het nu'

De vriendinnen Iris en Carolien zijn allebei gestopt met vruchtbaarheidsbehandelingen. Een zwangerschap zou geweldig zijn, maar is niet langer een must.

Tekst: Léonie de Boer

“Dat ik ooit oké zou zijn met mijn onvervulde kinderwens? Twee jaar geleden had ik je nog voor gek verklaard als je me dat zou voorspellen.” Het zijn de stevige woorden van Carolien. Alles in haar leven stond jarenlang in het teken van zwanger worden.

Emotioneel op

Na twee jaar afvallen mocht Carolien begin 2015 eindelijk beginnen met de eerst IUI- behandeling. Een half jaar later stopte ze alweer met de behandelingen. “Ik was enorm depressief en had zo veel fysieke klachten dat ik grotendeels aan huis gekluisterd was. Onze relatie stond onder druk.  Met ons verstand zetten we een punt achter het medische traject.” Carolien voelde zich bedrogen door haar lichaam. “Alsof het stuk was. Een zwangerschap kon het niet aan en emotioneel was ik op.” Ze volgde opnieuw de cursus Brain Body Balance, die ze ook deed toen ze moest afvallen. “De mindfulness in deze cursus hielp mij om los te komen van het gevoel dat het aan mij lag. Verstandelijk wist ik dat het niet mijn schuld was, maar nu voelde ik het ook écht. Ook mijn depressie verdween nadat ik was gestopt met de hormonen. Eindelijk had ik weer mijn eigen gedachtes, in plaats van die rare hormoon-gedachtes.”

Tijd nodig

In de tussentijd onderging Caroliens ‘maatje in de molen’ Iris twee ICSI-behandelingen. De eerste poging leverde geen bevruchte eicel op. De tweede behandeling in de zomer van 2015 begon hoopvol. Er werden twee bevruchte embryo’s teruggeplaatst. “Ik liep het ziekenhuis uit en dacht: kom maar op! Maar een positieve zwangerschapstest bleef uit. Mijn man en ik voelden allebei dat we tijd nodig hadden. Tijd voor het gevoel dat dit ‘iets’ was en had kunnen zijn. Mensen om mij heen noemden het ‘een mislukte poging’, omdat ik niet zwanger was, maar ik ervaarde dit anders. Er was juist heel veel gebeurd!”

Plek in ons bestaan

Iris volgde een individuele dag bij Miriam van Kreij die vrouwen begeleidt die op een of ander manier een ongeboren kind verliezen. De inzichten die ze daar opdeed, gaven haar veel rust. “Ik erken nu dat ik moeder ben van twee ongeboren kindjes. De woorden van Miriam: ‘Het leefde en zat in jouw buik. Hoe concreet wil je het hebben?’ zijn enorm belangrijk geweest. In huis staan spulletjes die symbool voor de kindjes staan. Ze hebben letterlijk een plek in ons bestaan.”

Bondgenoten

Ondanks dat Iris en Carolien niet bij elkaar om de hoek woonden, hadden ze in die periode dagelijks contact met elkaar via WhatsApp en Twitter. Ze steunden elkaar, zonder te oordelen. “Carolien liet mijn gevoel er zijn. Van lotgenoten werden we bondgenoten.” Ook Carolien voelde hoe ze haar gevoelens zonder enige terughoudendheid met Iris kon delen. “Als vrienden van me vertelden hoe zwaar ze hun leven met kinderen soms vonden, kon ik bij Iris mijn verhaal kwijt, zonder daarbij te letten op mijn woordkeuze. Daardoor ontstond er ruimte in mijn hoofd voor andere dingen.”

Hart volgen

Beide vrouwen wilden weer leven in plaats van geleefd worden door hun kinderwens. Iris: “Toen ik na de zomervakantie zonder zwangere buik weer door de school liep waar ik als logopediste werk, nam ik een besluit. Ik wilde een gewoon schooljaar. Geen hormonen spuiten of om de haverklap naar het ziekenhuis vliegen. De drang ‘ik moet zelf een kind krijgen’ werd minder naarmate ik me er bewuster van werd hoeveel kinderen er al om mij heen waren voor wie ik iets voor mocht betekenen. Juist omdat ik geen eigen kind heb, ben ik heel beschikbaar voor andere kinderen. Een groot deel van mijn liefde voor kinderen kan ik dus gewoon kwijt. Ik geniet enorm als onze nichtjes en neefjes komen logeren.” Ook Carolien kreeg een mooi inzicht. “Zwanger worden had ik dan wel niet in de hand, maar mijn hart volgen en dingen doen waar ik heel blij van word wél.” Ze volgde haar passie voor wol en breien, zegde haar baan in loondienst op en richt zich nu volledig op haar eigen bedrijf in het geven van creatieve workshops.

Meer in het nu leven

Met het verstrijken van de tijd veranderden de gespreksonderwerpen van de vriendinnen. Steeds minder praatten ze over zwanger worden of hun kinderwens. Carolien: “Het is er wel, maar het ligt niet meer zo aan de oppervlakte. We zijn andere dingen gaan doen en delen die nu met elkaar.” Iris vult aan: “De grootste verandering is dat we allebei meer in het ‘nu’ leven. De ‘stel je voor dat…’-gedachte die twee jaar geleden nog vaak in onze hoofden opkwam, houdt ons nauwelijks nog bezig.” Waarmee ze niet willen zeggen dat de toekomst geen onderwerp van gesprek meer is. Integendeel. Zo wil Carolien graag nog eens een groot knit-retreat evenement organiseren. Een kindje blijft welkom, maar niet ten koste van alles. Carolien: “Ik heb geleerd het perfecte plaatje los te laten. Ik maak het mijzelf niet meer zo moeilijk. Daardoor kan ik steeds meer genieten van wat er is.” Iris: “Ik weet wat hormonen en ziekenhuisstress met mij doen. Anders dan twee jaar geleden heb ik er niet meer alles voor over.”

1 Comments

  1. Bedankt voor dit verhaal. Fijn om dit te lezen. Het is voor mij erg herkenbaar!! Ik wens jullie veel geluk (met alles wat er dan ook op je pad komt).

1 Trackbacks & Pingbacks

  1. En nu is het genoeg! -

Plaats een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*