Mam, we zijn onvruchtbaar

Daphne en haar man zijn pas ouders geworden van een dochter – dankzij een zaaddonor. Ze genieten van hun prille ouderschap, maar de weg ernaartoe was er eentje vol hobbels. Daphne beschrijft die hobbels voor Uitgerekend Jij. Deze maand deel 2: mam, we zijn onvruchtbaar.

Door: Daphne

Als we de verwoestende uitslag van het zaadonderzoek hebben gekregen – geen zaadcellen – wil ik meteen naar mijn moeder. Helaas woont mijn moeder niet om de hoek en zit ik veertig minuten huilend in de auto. Naast een man die het wellicht net zo moeilijk of misschien wel moeilijker heeft dan ik.

Onvruchtbaar
Mijn moeder belt hem nog op als we onderweg zijn. Ze wil weten of alles wel goed is in onze relatie, want het enige wat ik zei toen ik haar belde, was: ‘Ben je thuis, ik kom nu naar je toe.’ En dat ging gepaard met heel veel snikken en huilen. Eenmaal ‘thuis’ flap ik het meteen eruit: we kunnen geen kinderen krijgen. We zijn onvruchtbaar, mijn man heeft geen zaadcellen.

Lees ook: Praten over onvruchtbaarheid

Geen steun
We vertellen dat ik al in het ziekenhuis ben geweest en dat we een test hebben laten doen. Mijn moeder is intens verdrietig dat wij dit pad al alleen hebben bewandeld en geen steun hebben kunnen krijgen van haar en mijn stiefvader. Ik leg haar uit dat het ons zo leuk leek om een zwangerschap als een verrassing te kunnen brengen. Dit omdat mijn zus ook niet meer zo ‘spontaan’ kon vertellen dat ze zwanger was. Gelukkig snappen zij en mijn stiefvader ons helemaal. Intussen komt mijn zus ook binnen, ze huilt met ons mee. Na heel wat tranen en nog veel praten over de situatie en het vervolg ervan gaan we in de avond zwaar uitgeput weer naar huis. De ouders van mijn partner lichten we de dag erna wel in. Voor nu zijn we kapot.

Toch naar het werk
De volgende ochtend bellen we de afdeling urologie in het ziekenhuis. We zijn doorverwezen om te kijken of er een oorzaak gevonden kan worden. We hoeven gelukkig niet lang te wachten op een afspraak. Ik ga die dag toch naar het werk. Als ik binnenkom kijkt mijn collega die wist dat ik vandaag iets later zou komen mij met vragende ogen aan. Ik biecht de situatie op, ik heb geen zin om erom heen te draaien. Lang blijf ik niet. Er komt niks uit mijn handen.

Lees ook: Hoe je werken met IVF combineert

Nog een zwaar gesprek
’s Middags volgt wederom een zwaar gesprek, dit keer met de ouders van mijn man. Zijn moeder wordt boos op de arts die mijn man vroeger heeft geholpen toen zijn testikels niet wilden indalen. Daarvoor is hij op jonge leeftijd twee keer geopereerd. Wij zeggen dat het daar misschien wel mee te maken heeft, maar dat boos zijn niks oplost. En dat de kans groter is dat het ergens anders aan ligt. Ook hier volgen er veel tranen. En ook hier laten we weer twee mensen achter met verdriet.

Iedereen leeft mee
Mijn ouders zijn gescheiden, dus we mogen nog een keer het verhaal doen. We appen mijn vader of hij vanavond samen met zijn vrouw thuis is. Hij appt me terug: gezellig, de koffie staat klaar. Ook zij schrikken zich een ongeluk en zijn erg verdrietig. Nu iedereen op de hoogte is, valt er een zware last van ons af. En vanaf nu leeft iedereen met ons mee.

1 Comments

  1. Wat fijn dat jullie steun hebben vanuit jullie naaste omgeving in deze moeilijke tijden. Ik wens jullie heel veel steun toe. Liefs.

1 Trackbacks & Pingbacks

  1. Toch nog zaadcellen? -

Plaats een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*