Heidy moet haar wens opgeven

Na een lang medisch traject kreeg Heidy dochter Joliene. Zij en haar vriend dromen van een tweede kindje, maar dat zit er waarschijnlijk niet meer in.

Door: Heidy

Niet lang na de geboorte van Joliene, begonnen we al te dromen van een broertje of zusje voor haar. Van de IVF-behandeling waar zij uit was geboren hadden we vijf cryo’s (ingevroren embryo’s) over. Vijf bonuskansen dus, zonder dat we opnieuw IVF moesten doen. De eerste terugplaatsing kreeg ik in 2015, helaas zonder resultaat.

Toenemende klachten
Daarna is er veel gebeurd. Ik heb endometriose, waar ik in mei 2016 voor de vierde keer aan ben geopereerd. Daarbij is mijn linker eierstok verwijderd vanwege een cyste. Hopelijk zou dat ook mijn pijn verminderen. Na de operatie startte ik met medicatie om mijn cyclus te onderdrukken, maar ook ter voorbereiding voor een nieuwe terugplaatsing. Maar de klachten rondom mijn bekken, heupen en schaambeen namen toe. Omdat de klachten niet door de endometriose te verklaren waren, stelde mijn gynaecoloog een speciale botscan met contrastvloeistof voor. Uit dat onderzoek bleek dat ik ontstekingen heb rondom mijn gewrichten. Ik kwam terecht bij de reumatoloog die na verschillende onderzoeken tot een diagnose kwam: de ziekte van Bechterew; een verzamelnaam voor reumatische aandoeningen waarbij ontstekingen aanwezig zijn in het bekken en de wervelkolom. Ik kreeg reumaremmers en al snel ging het zo goed dat er weer een cryo kon worden teruggeplaatst.

Toch zwanger
In januari 2017 was het zo ver. Alles ging volgens plan, de cryo was goed ontdooid en de terugplaatsing kon doorgaan. Er volgde weer twee spannende weken, die helaas uitmondden in een teleurstelling. Niet zwanger. We besloten gelijk weer verder te gaan voor een nieuwe poging; alles begon weer van voor af aan. Tijdens de terugplaatsing sprak ik frummel toe om zijn best te doen. Daarna begon de ergste periode: de wachtweken. Als je moet leven met de vraag of het gelukt is, dan zijn twee weken erg lang. Acht dagen na de terugplaatsing kreeg ik wat bloedverlies. We dachten dat het niet gelukt was en ik belde het ziekenhuis om te overleggen. Die dag erna ging ik voor bloedonderzoek naar het ziekenhuis om definitief vast te stellen dat het niet was gelukt. Maar in de middag kreeg ik het bericht dat ik tóch zwanger was. Dolblij belde ik mijn vriend. Met tranen in mijn ogen vertelde ik hem dat ik toch echt zwanger was! Iedereen was al snel ingelicht, want er waren veel mensen om ons heen die met ons mee leefden tijdens deze spannende periode.

Dromen
Al snel begon het dromen over hoe het zou zijn als Joliene grote zus zou zijn. Ik wist zeker dat Joliene een geweldige zus zou zijn en mama overal mee zou willen helpen. Het was een heerlijke tijd. Tot op een maandagavond. Ik verloor wat bloed, en daar schrok ik van. Al snel werd het meer en ik besloot de dienstdoend gynaecoloog te bellen voor advies. We gingen van het ergste uit. Die donderdag moest ik voor controle langskomen. Bij de echo was het duidelijk; ik had een miskraam gehad. Alleen het vruchtzakje zat er nog en daardoor dacht mijn lichaam nog steeds dat het zwanger was. Dat was de reden dat ik nog erg misselijk was en bijna geen eten binnenhield. Ik kreeg medicijnen mee tegen de misselijkheid en medicijnen om de miskraam op te wekken.

Spoedcurettage
In de avond kreeg ik ontzettend veel pijn en de pijnmedicatie hielp niet. Gelukkig viel ik toch in slaap. De volgende ochtend zorgde familie voor Joliene zodat ik in alle rust de medicijnen om de miskraam op te wekken kon innemen. De pijn werd al snel heel heftig. Wat ik ook innam aan pijnmedicatie: niets hielp. Het bloedverlies werd zo erg dat ik het ziekenhuis heb gebeld. Ik moest langskomen, mijn vriend ging met me mee. Alles ging in sneltreinvaart; voordat ik het wist lag ik in de operatiekamer voor een spoedcurettage. Ik werd overspoeld door emoties, tranen rolden over mijn wangen. Nu was ik definitief niet meer zwanger. Na de curettage werd ik opgenomen vanwege het vele bloedverlies. De dag erna was het mijn verjaardag. Ik werd wakker in het ziekenhuisbed, wetende dat mijn verjaardag nooit meer hetzelfde zal zijn. Zoals het er nu uitziet, laten we het bij één kind. We hebben nog twee cryo’s, maar ik kan het lichamelijk en vooral geestelijk niet meer aan. Hoewel het langzaam beter met mij gaat, verlang ik terug naar onze dromen.

5 Comments

  1. Wat ontzettend heftig. Ik vind het heel dapper dat jullie opnieuw de mmm in zijn gegaan. De hor(ror)monen zetten alles op zijn kop. Geef jezelf de tijd om deze hele rollercoaster aan emoties weer tot rust te laten komen. Heel veel sterkte!

    • Bedankt voor je reactie Nienke. Er spelen te veel factoren mee waarom ik toch heb besloten om het hier bij te laten, hoe moeilijk dat ook is! Een rollercoaster zeker. Voor nu weer nieuwe positieve dingen die op mijn pad komen waar ik mij op kan richten:)

  2. Hoi Heidy, je verhaal is deels zo herkenbaar. Mijn traject verliep hier en daar anders maar je beschrijving van je emoties en gevoelens komen enorm binnen.
    Ik ben moeder van Thijs, hij is 8 jaar. Jaren lang voelde mijn gezin als incompleet. Maar daar was thijs niet bij gebaat. Op mijn 43e heb ik het boek gesloten. Nu, een paar jaar verder, is de kinderwens niet verdwenen maar er is een andere emotie voor in de plaats. Meer rust en acceptatie. En oh wat geniet ik van mijn zoon!! Door los te laten en mij meer op de toekomst te richten werd hij mijn grootste prioriteit. Mijn gezin is compleet!
    Ik hoop voor jou dat je ook kunt loslaten, om helemaal en volledig van je dochter te kunnen genieten. En vrede te voelen met jouw complete gezin Heel veel sterkte!!

  3. Hoi Heidy

    Jeetje heftige periode dus. Ik herken je wel een beetje. Hormonen van de behandeling doen veel met je.
    Een moeilijke tijd zal het even zijn om dit te verwerken, maar geniet vooral van die ene meid die je wel hebt.
    Veel sterkte de komende tijd om alles te verwerken en geniet van je man en je mooie meid.

  4. Een heftig verhaal maar ook hier en daar herkenbaar. Mijn man en ik zijn zelf al 3 jaar bezig voor een eerste wondertje. Twee maanden geleden begonnen met ivf. Ook hier wil het niet gaan zo als gepland. De combinatie van reuma artritis en kinderwens maakt het niet gemakkelijker. Al die onderzoeken, spuiten, echo’s onderga ik gewoon, maar die wachtweken zijn steeds een hel.

Plaats een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*