Geen zaadcellen

Daphne en haar man zijn pas ouders geworden van een dochter – dankzij een zaaddonor. Ze genieten van hun prille ouderschap, maar de weg ernaartoe was er eentje vol hobbels. Daphne beschrijft die hobbels voor Uitgerekend Jij. Deze maand deel 1: geen zaadcellen.

Door: Daphne

Het is 2013 als ik erachter kom dat mijn eierstokken beginnen te klapperen. Op dat moment ben ik een goede anderhalf jaar samen met mijn partner. In juli van dat jaar – tijdens een reis door Zuid-Afrika – vraag ik hem aan de rand van een afgrond of hij klaar is voor een grote sprong. Bereid is om mijn hart te delen en ons een gezin te geven. Ja! is het antwoord.

Pil weggooien

We besluiten om nog heel even te wachten. Ik ben nog bezig met het halen van mijn motorrijbewijs. Stel dat ik nu meteen zwanger word; dan stap ik liever niet meer op de motor. Uiteindelijk gooien we op zijn verjaardag in oktober samen de pil weg. We lachen en hopen snel zwanger te raken. Iedere maand die dan volgt is spannend. Natuurlijk kan het nog wel even duren maar de hoop is er vanaf dat moment iedere maand.

Heb ik PCOS?

Een aantal maanden gaat voorbij zonder resultaat. Ineens krijg ik dezelfde klachten als mijn zus die PCOS heeft. Met PCOS kan een spontane zwangerschap iets moeilijker gaan. Ik wacht niet langer en bel de dokter. Snel daarna zit ik met een verwijzing te wachten in de wachtkamer van het ziekenhuis voor een echo. De uitslag is meteen bekend; niets duidt op PCOS. Gelukkig, we oefenen nog maar een aantal maanden verder.

Lees ook: Is er een verband tussen PCOS en overgewicht?

Slechte kwaliteit sperma

Helaas wordt het oefenen niet beloond. Mijn partner vraagt zich af of het aan hem zou kunnen liggen. Via internet kopen we een test waarmee je de kwaliteit van het sperma kan beoordelen. Deze uitslag is allesbehalve waar we op hadden gehoopt. In de gebruiksaanwijzing staat dat je bij een negatieve uitslag de test een week later moet herhalen. Maar ik bel liever de dokter en twee dagen later zitten we aan zijn bureau.

Pas een half jaar bezig

De dokter vindt dat we wat vroeg aan de bel trekken; we zijn pas een half jaar bezig. We vertellen over de test en we mogen toch een professionele test laten uitvoeren. Na een paar dagen krijgen we de uitslag. We spreken af dat mijn man mij de uitslag pas vertelt als ik thuiskom van mijn werk. Ik verwacht namelijk dat ik hoe dan ook zal gaan huilen. Is het niet van blijdschap, dan zeker wel van verdriet. Maar mijn collega’s hoeven hier niets van te weten.

Lees ook: Hoe je werken met IVF combineert

Nul komma nul

De uitslag is een domper. Ik weet het nog als de dag van gisteren. Thuis aangekomen na mijn werk zie ik het al in zijn ogen: je hebt de uitslag en die is niet goed. De dokter heeft gebeld en er zit niks in. Geen slechte, halve, dode of trage zaadcellen. Nee, gewoon helemaal geen zaadcellen. Nul komma nul. Ik sta niet aan de grond genageld, de grond is weg. Ik weet nu hoe het voelt als ‘de grond onder je vandaan gaat’. Ik huil en ik wil maar twee dingen. Dicht bij hem zijn en naar mijn moeder. Ik bel haar in alle paniek op dat we er meteen aan komen.

6 Comments

  1. Zo herkenbaar.
    Hier dezelfde diagnose maar…door een TESE behandeling (waarbij er nog onrijpe zaadcellen uit het weefsel in de teelbal zijn gehaald) en daarna ICSI nu ouders van een prachtig wonder

    • Wauw….gefeliciteerd!
      Geniet ervan. Het is zo bijzonder. Je neemt geen kinderen het is een wonder als je ze mag krijgen.

  2. Herkenbaar, mijn man blijkt klinefelter te hebben. En maakt geen testosteron aan. En zonder testosteron geen zaad. Uiteindelijk zijn wij dankzij KID gelukkige ouders geworden. En dat mijn man niet dezelfde genen deelt doet niks af aan wat voor een geweldige vader hij is.

    • De streken nemen ze toch over daar hoeven geen genen voor doorgegeven te worden. En om een kindje lief te hebben daarvoor hoef je geen genen door te geven. Geniet van het mooie wonder!

  3. Jeetje, ik lees dit en zoveel herkenning! Het lijkt ons verhaal te zijn, alleen werd bij mij wel PCOS geconstateerd. Daarmee dachten we de oorzaak van het uitblijven van onze kinderwens gevonden te hebben, maar helaas kregen wij ook het nieuws van azoöspermie. Inmiddels zijn we trotse papa en mama van een dochter en zoon. Alle tegenslagen overwonnen. Maar nu staan we voor de volgende gesloten deur. Wat nu als we nog een zoon of dochter wensen, kan dat nog wel of heeft onze donor zijn max van 25 bereikt. nieuwe regels, nieuwe wetten, nieuwe onzekerheden…

  4. Het houd ook niet op dan. Hopelijk als de keuze is gemaakt hebben jullie snel duidelijkheid daarover.

1 Trackbacks & Pingbacks

  1. Mam, we zijn onvruchtbaar -

Plaats een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*