Een troostrijke vakantie

In december 2016 namen Nienke en haar man de loodzware beslissing om na hun vijfde poging IUI het traject te stoppen. Na vier jaar was het genoeg. Om weer helemaal tot elkaar te komen besloten ze om een lang gekoesterde droom in vervulling te laten gaan: opnieuw op vakantie naar Amerika.

Door: Nienke

Na een moeilijke periode besluiten we de stoute schoenen aan te trekken: op vakantie naar Amerika. We zijn er al eens geweest, maar de nationale parken in de regio waar wij toen waren zijn zo schitterend, die moéten we gewoon nog eens zien. En waarom niet? Nu hebben we alle tijd voor onszelf. Geen wekelijkse echo’s in het ziekenhuis, geen gesleep met gekoelde medicijnen en spuiten. We stellen een wensenlijstje op van plekken die we zeker (weer) willen bezoeken, we bepalen de route en kopen de tickets. We gebruiken heel bewust ons gespaarde geld voor deze reis, omdat we liever nu samen willen genieten, dan blijven hopen dat we ooit een babykamer kunnen inrichten.

Lees ook: Stoppen met behandelingen

Loslaten
De voorpret alleen al is geweldig en zorgt ervoor dat we dichter naar elkaar toe groeien. Tijdens de eerste dagen merk ik dat ik het moeilijk vind te ontspannen. Alsof ik niet mag ontspannen en genieten. De knop van dagelijks leven naar vakantie moet echt om. Langzaam maar zeker kan ik de stress loslaten. Voor het eerst sinds tijden kan ik genieten van al het moois van moeder natuur. De wind in mijn gezicht, het geluid van het kolkende water van de watervallen, mijn hand die over de ruwe bast van een boom gaat. We beleven eindelijk weer eens quality time samen en dit keer zonder gedachten zoals ‘wanneer moet ik prikken?’ of ‘zijn de spuiten wel goed gekoeld?’ Ook is voor het eerst sinds tijden mijn depressie even niet op de voorgrond.

Lees ook: Zwanger worden móet niet meer

Samen op vakantie 
Maar dan is daar die ene dag. Mijn uitgerekende datum precies een jaar geleden. Die ik nooit haalde, omdat ik een miskraam kreeg. Onderweg in de auto stromen de tranen ineens over mijn wangen. Mijn zwangerschap is te vroeg afgebroken om te kunnen bepalen of het een meisje of een jongetje was geweest, maar altijd heb ik het gevoel gehad dat het een meisje was. Ineens ben ik me er weer akelig van bewust dat we met zijn tweetjes op vakantie zijn. Niet met zijn drietjes zoals we zo vurig hadden gehoopt.

Lees ook: Verder leven zonder kinderen

Meisje 
Het verdriet en het gemis snijden door mijn ziel, terwijl mijn man onze huurauto over een prachtige weg langs de kust stuurt. Hoe alleen ik me soms ook voel: dit keer lukt het me om contact te maken met mijn man. Gewoon, mijn hand op de zijne en we weten: we doen dit samen. Later die dag rijden we zo maar wat door een stad. En ineens staat het daar. Op de gevel van een pand. Onze meisjesnaam. Deze naam zie of hoor je zelden, en al helemaal niet in het buitenland. Maar het staat er toch echt. We zijn allebei verbluft en sprakeloos. Alsof ons meisje uitgerekend op deze dag ons een teken geeft.

Troost
Alsof dat nog niet bijzonder genoeg is, leren we deze vakantie een nieuwe vriend kennen, die dezelfde naam heeft als wij voor een jongetje hadden bedacht. Hoe bijzonder en spiritueel. De kans dat wij ooit nog kinderen krijgen is klein, maar deze ervaring geeft zoveel troost. En dat pakt niemand ons meer af.

2 Comments

  1. Wat een mooie samenloop van omstandigheden <3

  2. Herkenbare emoties. Wat een achtbaan is het toch. Toeval bestaat m.i. niet. ‘Onze’ jongensnaam wordt nu gedragen door ons neefje (zonder dat mijn zusje en zwager wisten dat wij die naam op ons lijstje hadden staan) Bijzonder toch? Wij hebben in 2011 dezelfde beslissing genomen als jullie. Al zie je nu soms geen uitzicht, de rouw wordt minder rauw en er komt ruimte voor ander perspectief. Je mag me contacten als je ervaringen wilt delen. Ik ben er graag voor je. Sterkte en een warme knuffel

Plaats een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*