Een donorkindje, maar hoe?

Father holding baby's hand

Daphne en haar man zijn pas ouders geworden van een dochter – dankzij een zaaddonor. Ze genieten van hun prille ouderschap, maar de weg ernaartoe was er eentje vol hobbels. Daphne beschrijft die hobbels voor Uitgerekend Jij. Deze maand het vijfde en laatste deel: Een donorkindje maar hoe?

Door: Daphne

De keuze is gemaakt: we gaan ervoor. Ik heb ondertussen al heel veel gelezen en een afspraak gemaakt bij een vruchtbaarheidskliniek. Tijdens de intake geven ze aan dat we een psychische screening krijgen. Ook word ik nogmaals gecontroleerd, en worden de opties om aan donormateriaal te komen besproken.

Screening
De screening is om te kijken hoe je tot de keuze kan komen of bent gekomen. Onze keuze – een onbekende donor – staat als een paal boven water. We zijn bang dat een bekende donor een vadergevoel krijgt en dat willen wij niet. Dus we kiezen voor veiligheid en gaan voor een onbekende donor. De wet in Nederland schrijft voor dat het kind op zijn zestiende mag kiezen of hij de donor wil leren kennen.

Een ander helpen
De kliniek stelt voor om hun geven/nemen traject in te gaan. Ik sta dan eicellen af en in ruil daarvoor krijgen wij zaadcellen. Ik ben dol enthousiast: zo kan ik zelf ook nog mensen helpen. Meteen roep ik dat ik eicellen wil afstaan. Dit vertel ik ook aan mijn vriendinnen. Een vriendin wijst me erop dat ik dan ook te horen krijg als er een zwangerschap uit ontstaat. Ik blijf enthousiast: ‘Mooi hè, dat ik zo iemand kan helpen die in dezelfde situatie zit.’ ‘Ja heel mooi,’ antwoordt mijn vriendin, ‘maar wat als jij dan nog niet zwanger bent? Kun je dat dan aan? Iemand is dan wel zwanger door jouw eicel.’ Ze heeft gelijk: dat ga ik niet trekken. Eicellen afstaan kan altijd later nog. Ik ga eerst voor mijn eigen geluk.

Online zaad bestellen
Dus we besluiten om via een online spermabank zaad te ‘bestellen’. Het is net Zalando. Ik zoek iemand die blank is, met een bepaalde kleur ogen en kleur haar en dan krijg ik een lijst waaruit ik kan kiezen. Na enige tijd zijn we eruit. Dat was nog best een proces: steeds weer kijken, het laten bezinken, weer kijken. Ik bel de kliniek op en krijg te horen dat onze keuze niet mogelijk is, omdat de donor niet uit de EU komt, maar uit de VS. Ik ontplof. Waarom kan dit niet? Het is geen kuipje boter, het is onze toekomst. Zoek het uit daar, ik zoek wel naar een andere oplossing.

IUI-behandelingen
Ik bel alle ziekenhuizen in de omgeving. Eén arts belt mij terug en geeft aan ons te willen helpen met deze donor. Het ziekenhuis waar de welwillende arts werkt heeft de contracten op dat moment nog niet in orde. Hij verwijst ons naar weer een andere vruchtbaarheidskliniek. Toevallig hadden we daar al een afspraak gemaakt, want we spelen op save. Helaas gaan hier vier IUI-behandelingen voorbij zonder resultaat. Inmiddels kunnen we terug naar het ziekenhuis, dat voor ons dichterbij is. Ook hier gaan er nog eens drie behandelingen voorbij. Op dat moment hebben we nog genoeg zaad voor twee IUI-behandelingen. Of ik zaad wil bijbestellen? Zo kort door de bocht gaat het echt.

Geld raakt op
Onze donor staat niet meer op de site. Ik neem contact op en hoor dat deze donor een te laag slagingspercentage had en dus uit het ‘assortiment’ is. Wat nu? We kijken nogmaals op de site, en maken een andere keuze die eigenlijk nog beter bij ons past. We zijn dus dolblij, bestellen voor vijf pogingen en laten het overgebleven zaad van de eerste donor vernietigen. Ik maak een afspraak bij de dokter omdat we inmiddels een jaar bezig zijn. Ik kan niet meer omgaan met de teleurstellingen en dat ons geld ook een keer opraakt. Het donormateriaal wordt namelijk niet vergoed en kost ons ongeveer €400 per behandeling. Ik wil IVF. Ze stemt ermee in, maar niet nadat we eerst nog twee IUI-pogingen doen. Helaas mislukken deze.

Testen en nog eens testen
We krijgen een intake voor IVF. We krijgen de prikinstructies mee en gaan langs de apotheek om mijn dosis hormonen op te halen. Het is een zak vol! Ik grap tegen mijn man dat hij het zwaar krijgt de komende tijd. Dankzij een bizar grappige arts hebben we ontzettend veel lol tijdens onze eerste IVF-behandeling. Dat maakt het allemaal toch wat leuker! Na de terugplaatsing test ik – zoals ik na de IUI ook altijd deed – veel te vroeg. Ik meen een heel licht streepje te zien. Ik geloof mijn ogen niet. Ik kijk nogmaals goed en denk dat ik het alleen maar WIL zien. Ik gooi de test weg, staar in de spiegel en vis ‘m weer uit de prullenbak om hem aan mijn man te laten zien. Ook hij zegt dat er héél licht iets te zien is. Na een slapeloze nacht test ik om half zes ’s morgens nog een keer. Ik ren de slaapkamer in en doe het licht aan. Er is weer een streepje. Die dag volgen er nog drie testen. De laatste geef ik aan mijn man, want ik kan het niet meer aan. Drie minuten kruipen voorbij.

WE ZIJN ZWANGER!

Na twee jaar en acht maanden, negen IUI-behandelingen, vele naalden in mijn buik, veel teleurstelling en nog veel meer tranen is het eindelijk zo ver. Op 28 april 2017 zijn we de trotse ouders geworden van onze prachtige dochter. Een bijzonder kindje, meer dan gewenst, ons meisje! Op haar geboortekaartje zetten we:

Een stille wens
werd een diep verlangen
naar jou, een klein mens.
Jij hebt hoop door geluk vervangen.

Plaats een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*