De cirkel is rond

Na een troostrijke vakantie is het voor Nienke en haar man tijd om invulling te gaan geven aan het leven zonder kinderen. Maar dan gebeurt er iets onverwachts: het einde van het leven van Nienkes moeder nadert. En Nienke wil haar nog iets zeggen. 

Door: Nienke

Het leven is onvoorspelbaar. Voor mij was 2017 het jaar waarin mijn miskramen steeds meer een plekje kregen in mijn leven. Dat ik wel degelijk moeder ben, alleen dat ik mijn kinderen niet in mijn armen, maar in mijn hart draag. Het was ook het jaar waarin we een begin maakten aan een leven zonder ziekenhuizen, maar ook… zonder kinderen.

Zwart randje
Een leven met een onvervulde kinderwens hoeft niet per definitie leeg en donker te zijn. Het was voor het eerst sinds vijf jaar dat de feestelijke decembermaand niet zo donker aanvoelde. Dat het gemis draaglijk was en dat ik zelfs een klein beetje kon genieten van de feestdagen. En toch hadden die feestdagen een zwart randje. Mijn moeder werd in december opgenomen voor een operatie waarvan de arts zei dat hij in 21 jaar nog nooit complicaties had meegemaakt. De operatie duurde ruim twee keer zo lang als voorspeld, maar slaagde tot onze grote opluchting. Helaas was de vreugde van korte duur. Nog geen twee uur nadat ze terug was op de afdeling kreeg ze een forse complicatie en de vijf weken die volgden, stapelden de complicaties en tegenvallers zich op. Elke keer wanneer het ene probleem was getackeld, diende het volgende zich aan. De achtbaan ging maar door met soms heel, heel bange momenten.

Klaar met vechten
2018 is nog geen maand oud en nu al loopt het totaal anders dan wat we ons hadden voorgesteld. Mijn moeder heeft de moeilijke beslissing genomen dat zij klaar is met het leven, klaar met vechten. En gevochten heeft ze, als een leeuw(in). Niet alleen de laatste zes weken, maar haar hele leven al. Zien hoe je moeder lijdt en toch blijft knokken, daar heb ik enkel diep respect voor. Natuurlijk zou ik liever nog jaren met haar samen hebben, maar ik gun haar de rust waar ze zo naar verlangt. Omringd door familie en vrienden doen wij ons uiterste best het haar zo comfortabel mogelijk te maken en te genieten van de momenten die ons samen resten.

Nog niet alles gezegd
Voor mijn gevoel is alles al gezegd tussen ons. Maar toch… niet helemaal. Ik besprak het met mijn man. Die was het er roerend mee eens dat we haar dit moesten vertellen. Het enige waar we op hoopten was dat mijn moeder helder zou zijn, aangezien ze de laatste weken met vlagen flink verward kon zijn. We troffen het: ze werd net wakker en had goed geslapen. Ik zei dat we haar iets bijzonders wilden vertellen. Ze keek me verwachtingsvol aan. ‘Nee mam, ik ben niet zwanger, maar je bent wel de enige aan wie we vertellen hoe onze kindjes – ik heb miskramen gehad – hadden geheten als ze er nog zouden zijn’. Haar ogen begonnen te stralen.

Niet alleen
‘Als je straks aan de andere kant bent mam, zou je ze dan onder je hoede willen nemen? Dan heb je drie kleinkinderen bij jou, en eentje – van mijn zus –  beneden.’ Ze knikte plechtig en keek de kamer rond. Ik vroeg haar waar ze naar keek. ’Ik kijk of ik ze al zie,’ was haar antwoord en ze keek oprecht gelukkig. Niemand weet hoe lang mijn moeder hier nog op aarde heeft. Maar ik weet wel dat onze drie kleintjes straks een oma hebben die over ze waakt en ze beschermen zal. En ook al laat ze ons achter; mijn moeder zal niet alleen zijn. Mooier kan ik het me niet voorstellen. De cirkel is rond.

Plaats een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*